Momo

Het verhaal van Momo (de Prins)

Na het fysiek verliezen van Appie, moest ik niet denken aan een nieuw dier verwelkomen. Verschillende keren kwam er een kat op mijn pad, maar keer op keer greep het me naar de keel. Ik was er duidelijk nog niet klaar voor.

In maart van 2024 scrolde ik voor Facebook waar mijn oog op een advertentie van honden in het asiel viel. Zoals ik wel vaker deed, ging ik even kijken op de website en klikte ik de ‘Katten’ pagina aan.

Er zijn ontzettend veel lieve zieltjes die wachten op een forever home, daar ben ik mij zeer bewust van. Maar er was er tot op dat moment nog geen eentje geweest waarbij ik een ‘pull’ voelde. 

En dat is toen mijn oog op een zwart-witte kat viel, nog zonder de naam, locatie en geslacht te lezen, klikte ik de advertentie aan. De ogen zeiden me wat en het verhaal bevestigde wat ik voelde. Het was bijna eng zo herkenbaar.

Het was alsof ik naar de advertentie van Appie zat te kijken, maar dan met de wijsheid van nu en een andere kat. En daar was het, die ‘pull’ die je kan hebben naar een dier.

Het was de advertentie van een mensenschuwe kater genaamd Prins die op zoek was naar baasjes die niks van hem verwachtte. Ik wist meteen: hij is met een reden op mijn pad.

Ik besloot om actie te ondernemen

Na Appie om een teken te hebben gevraagd of mijn gevoel klopte en de bevestiging te hebben ontvangen, was het tijd voor actie. Vanaf dat moment kwam het in een stroomversnelling terecht.

Binnen een week mochten we langs gaan om hem te ontmoeten en wat ik zag was een ontzettend schuwe kat. Maar niet een kat wat aggresief is. Zijn ogen lieten mij verdriet voelen, dit was een kat die weinig liefde heeft gekend, vergeten is en er zelf amper nog in geloofd. 

Meer had ik niet nodig, voor mij was het direct goed. Hij had een lange weg te gaan, maar ik zag het zitten met hem. Op 10 maart 2024 kwam Prins – die vrij snel werd omgedoopt tot Momo – thuis.

Momo pakte het stokje over van Appie

Waar Appie mij leerde om mijn intuïtieve kant te omarmen en zo een gebalanceerder mens te zijn, daagde Momo mij uit om dit verder te verdiepen.

Momo is enorm mensenschuw en dat zit diep geworteld, maar ik voel aan alles dat dat goed gaat komen. Er zit een grote schat verborgen achter die opgetrokken muur en die muur brokkelt alleen af wanneer het praktisch en energetisch klopt.

Door te werken met Momo wordt ik ook weer gechallenged op mijn vermogen om in te voelen en te vertrouwen op ons. Met succes, want inmiddels zijn we al op het niveau dat ik bij hem mag zitten met het eten, dat ik hem kan borstelen en soms even kan aaien.

We leren en groeien samen en ik ben benieuwd wat deze reis ons beide verder mag brengen. Op mijn eigen Instagram account deel ik regelmatig updates van Momo en onze vooruitgang.